در خردسالی، بدن کودک هر روز توانمندتر میشود؛ قدرت عضلات، تعادل، هماهنگی دست و چشم و… رشد میکنند و کودک میتواند بدود، بپرد، نقاشی بکشد، لباس بپوشد و با ابزارها کار کند.
احترام گذاشتن به کودک و پذیرش او به عنوان فردی مستقل و شایسته تکریم و احترام، اساس شکلگیری شخصیت سالم، اعتمادبهنفس و استقلال درونی او در آینده خواهد بود.
تعامل با بزرگسالانِ سخنور و پاسخگو، کلید طلایی رشد زبان است. کمیت و کیفیت گفتوگوی والد-کودک، پیشبینیکننده قوی دامنه لغات، درک دستور زبان و موفقیت تحصیلی است.
آزادی عملِ امن، یعنی کودک بتواند: حرکت کند، انتخاب کند، تجربه کند، اشتباه کند و پیامدهای متناسب را ببیند بدون آنکه دائماً در معرض خطر واقعی، تحقیر یا سرزنش باشد.
با رشد کودک، نیاز به استقلال بیشتر میشود؛ میخواهد خودش انتخاب کند، تجربه کند و کارهایش را انجام دهد. اگر این میل درست حمایت نشود، به تردید و وابستگی منجر میشود.
هیجانهای کودک راهی برای بیان نیازها و احساسات او هستند، نه لجبازی. پاسخ همدلانه والدین، به کودک کمک میکند خودتنظیمی، تحمل ناکامی و مدیریت احساسات را بیاموزد.