بازی‌های دیجیتال و تأثیرات آن‌ها(2)

اما کدام بازی برای فرزند شما مناسب است؟

همه بازی‌های دیجیتال مثل هم نیستند. همان‌طور که همه فیلم‌ها یا کتاب‌ها یکسان نیستند -یک مستند علمی با یک فیلم ترسناک تفاوت دارد و یک رمان آموزشی با یک داستان عامه‌پسند- بازی‌های دیجیتال نیز طیف بسیار گسترده‌ای را تشکیل می‌دهند. یک بازی می‌تواند خلاقیت، حل مسئله، برنامه‌ریزی و تفکر استراتژیک را در فرزندتان تقویت کند و بازی دیگر می‌تواند به پرخاشگری، اضطراب و وابستگی ناسالم دامن بزند. هنر والد آگاه، توانایی تشخیص این دو از یکدیگر است.

در ادامه، سه دسته اصلی بازی‌های دیجیتال را بر اساس ساختار و تأثیراتشان بررسی می‌کنیم. برای هر دسته، هم فرصت‌ها را می‌بینیم -زیرا بازی‌های دیجیتال برخلاف باور رایج، فواید اثبات‌شده‌ای نیز دارند- و هم خطرات را، تا بتوانید آگاهانه درباره حضور هر بازی در سبد مصرف رسانه‌ای خانواده تصمیم بگیرید.

این بازی‌ها بازیکنان را در محیط‌های رقابتی سریع و پرتنش در برابر یکدیگر قرار می‌دهند. هر مسابقه معمولاً بین ۱۵ تا ۴۰ دقیقه طول می‌کشد و بازیکن در طول آن در وضعیتی از تمرکز شدید و برانگیختگی بالا قرار دارد. صداهای بلند، افکت‌های بصری پرسرعت و فشار دائمی برای بقا و پیروزی، این بازی‌ها را به یکی از تجربه‌های هیجانیِ همراه با ترشح آدرنالین زیاد و افزایش برانگیختگی تبدیل کرده‌اند.

مشکل اصلی این بازی‌ها لزوماً محتوای آن‌ها نیست (اگرچه خشونت در برخی عناوین قابل توجه است)، بلکه ساختارشان است؛ ساختاری که در آن بازیکن نه فقط به بازی، که به حفظ رتبه، به تعهد به هم‌تیمی‌ها، و به ترس از عقب افتادن از دیگران گرفتار می‌شود.

این بازی‌ها بازیکن را در جهان‌های پهناور و پرجزئیاتی رها می‌کنند که می‌تواند ساعت‌ها در آن کاوش کند، مأموریت انجام دهد، داستان را پیش ببرد و یا صرفاً از گشت‌وگذار در محیط لذت ببرد. برخلاف بازی‌های رقابتی که مسابقه‌محور و زمان‌بندی‌شده هستند، بازی‌های دنیای باز اغلب پایان مشخصی ندارند و بازیکن می‌تواند با سرعت دلخواه خود پیش برود.

این بازی‌ها به جای سرعت و هیجان، بر تفکر، برنامه‌ریزی و مدیریت تأکید دارند. بازیکن باید منابع را مدیریت کند، آینده را پیش‌بینی کند، و تصمیم‌هایی بگیرد که پیامدهای بلندمدت دارند. سرعت این بازی‌ها معمولاً آرام‌تر است و بازیکن فرصت فکر کردن دارد؛ اما این به معنای کم‌خطر بودن آن‌ها نیست!