انجام بازی‌های وانمود کردن (ویژگی ۲ تا ۶ سال)

وقتی کودک با خیال، جهان را تمرین می‌کند

بازی نمادین یعنی کودک با استفاده از تخیل، وانمود می‌کند اشیا یا آدم‌ها نقش دیگری دارند. کودک در این نوع بازی، موقعیت‌های واقعی زندگی را بازسازی می‌کند و به آن‌ها شکل خیالی می‌دهد.

اما این‌ها فقط بازی نیست؛ کودک در حال تمرین زندگی است.

ویژگی‌های مهم بازی نمادین

بازی نمادین هم‌زمان چند سیستم مهم مغز را فعال می‌کند:

رشد شناختی: کودک یاد می‌گیرد نماد بسازد، خلاقیت به‌خرج دهد، فکر کند، رابطه علت و معلول را بفهمد و داستان را در ذهن نگه دارد.

رشد زبانی: در بازی، کودک بیشتر حرف می‌زند، جمله می‌سازد، نقش‌ها را توضیح می‌دهد و واژه‌های جدید به کار می‌برد.

تنظیم هیجانی: ترس، خشم، حسادت و اضطراب در بازی بیرون می‌آیند و قابل تحمل می‌شوند. کودکی که می‌ترسد، ترسش را «بازی» می‌کند.

رشد اجتماعی و اخلاقی: کودک همکاری، نقش‌ها، قوانین، قدرت و عدالت را تجربه می‌کند. خودمحوری کاهش و همدلی و تعامل بیشتر می‌شود.

بازی اجتماعی-نمایشی طولانی‌تر موجب رشد مهارت‌های اجتماعی و شناختی بیشتر و بهتر  کودک می‌شود.

بازی نمادین چه چیزهایی را درباره کودک به ما می‌گوید؟

بازی نمادین زبان ناخودآگاه کودک است.

هر بار که کودک بازی می‌کند، در حال گفتن چیزی درباره دنیای درونش است؛ بی‌صدا، اما صادقانه.

بهتر است بازی‌اش را بفهمیم.

نقش والد در بازی نمادین

والد لازم نیست:

بهتر است:

اگر کودک، شما را به بازی وانمودی دعوت کرد:

مثلاً:

کودک: «من دکترم، تو مریضی.»

والد: «باشه. آقای دکتر، سرم درد می‌کنه.»

دیدگاه والدین یا مراقبان نسبت به اهمیت بازی، بر میزان همکاری کودک با همسالان اثر می‌گذارد. والدینی که بازی را تنها سرگرمی می‌دانند، کمتر از کسانی که بازی را برای رشد شناختی و اجتماعی کودک مهم می‌دانند، بازی‌های نمادین را تشویق و حمایت می‌کنند.

بازی نمادین فقط سرگرمی نیست؛ تمرین زندگی واقعی در فضای امن خیال است. رشد این نوع بازی با حمایت والد، بیشتر و با محدودیت یا قضاوت زیاد، کمتر می‌شود.