افزایش توانایی‌های حرکتی (ویژگی ۲ تا ۶ سال)

(منبع: لورا برک، روانشناسی رشد، ص ۴۷۳)

نکته مهم: تفاوت‌های فردی در رشد طبیعی‌اند؛ سرعت رشد کودکان یکسان نیست. ممکن است یک کودک بعضی مهارت‌ها را زودتر و بعضی مهارت‌ها را دیرتر از این بازه‌ها به دست آورد. برخی کودکان پرتحرک‌ترند، برخی دقیق‌تر؛ برخی در حرکات درشت قوی‌ترند، برخی در ظریف.

این تفاوت‌ها به‌خودی‌خود نشانه مشکل نیست. قد، وزن، تیپ بدنی، خلق‌وخو، فرصت بازی و تشویق اطرافیان روی رشد حرکتی اثر می‌گذارند.

تفاوت‌های جنسیتی در برخی مهارت‌های حرکتی

تفاوت‌های جنسیتی در مهارت‌های حرکتی در اوایل کودکی آشکار هستند. پسرها در مهارت‌هایی که نیرو و قدرت را می‌طلبند، از دخترها جلوترند. پسرها در ۵ سالگی می‌توانند قدری دورتر بپرند، اندکی سریع‌تر بدوند و توپ را تقریباً ۱/۵ متر دورتر پرتاب کنند.

دخترها در مهارت‌های حرکتی ظریف و برخی مهارت‌های حرکتی درشت که به ترکیب تعادل خوب و چابکی نیاز دارند، مانند لی‌لی‌کردن و طناب‌بازی، برتر هستند.

نقش والدین در رشد حرکتی سالم

جو اجتماعی که بزرگسالان فراهم می‌کنند می‌تواند رشد حرکتی کودکان پیش‌دبستانی را بهبود بخشد یا از آن جلوگیری کند. در صورتی که والدین و مربیان از عملکرد کودک انتقاد کنند، برای مهارت‌های حرکتی خاصی فشار بیاورند یا نگرش رقابت‌جویانه را ترغیب نمایند، اعتمادبه‌نفس کودکان و به نوبه خود، پیشرفت حرکتی آنها را تحلیل می‌برند.

والدین می‌توانند با چند کار ساده رشد حرکتی را تقویت کنند:

• فضای امن برای دویدن، بالا رفتن و حرکت فراهم کنید.
• اجازه دهید کودک خودش امتحان کند، حتی اگر کند یا نامنظم است.
• بازی‌های حرکتی روزانه داشته باشید (نه کلاس‌های سنگین و رقابتی).
• ابزار ساده در دسترس بگذارید: توپ، قیچی کودکانه، مداد، لگو، طناب.
• به جای نتیجه، تلاش و پیشرفت را تشویق کنید.
• از مقایسه، فشار و ترساندن کودک پرهیز کنید.
• حرکت را با لذت و بازی همراه کنید، نه اجبار.